_{خواب ديدم خواب اينكه مرده ام}

_{خواب ديدم خسته و افسرده ام}

_{روي من خروارها از خاك بود}

_{واي قبر من چه وحشتناك بود}

_{تا ميان گور رفتم دل گرفت}

_{قر كن سنگ لحد را گل گرفت}

_{بالش زير سرم از سنگ بود}

_{غرق وحشت سوت و كورو تنگ بود}

_{ناله مي كردم ولي كن بي جواب}

_{تشنه بودم تشنه ي يك جرعه آب}

_{خسته بودم هيچ كس يارم نشد}

_{زان ميان يك تن خريدارم نشد}

_{هركه آمد پيش حرفي راند و رفت}

_{سوره ي حمدي برايم خواند و رفت}

_{نه شفيقي نه رفيقي نه كسي}

_{ترس بود و وحشت و دلواپسي}

_{آمدند از راه نزدم دو ملك}

_{تيره شد در پيش چشمانم فلك}

_{يك ملك گفتا بگو نام تو چيست؟}

_{آن يكي فرياد زد رب تو كيست؟}

_{اي گنه كار سيه دل بسته پر}

_{نام اربابان خود يك يك ببر}

_{در ميان عمر خود كن جستجو}

_{كارهاي نيك و زشتت را بگو}

_{گفت اي عمر خودت كرده تباه}

_{نامه ي اعمال تو گشته سياه}

_{ما كه ماموران حق داوريم}

 _{تك تو را سوي جهنم مي بريم}

_{ديگر آنجا عذر خواهي دير بود}

_{دست و پايم بسته در زنجير بود}

_{نا اميد از هر كجا و دلفگار}

_{مي كشيدندم به خفت سوي نار}         

_{ناگهان الطاف حق آغاز شد}

_{از جنان درهاي رحمت باز شد}

_{مردي آمد از تبار آسمانژ}

_{نور پيشانيش فوق كهكشان}

_{چشمهايش زندگاني مي سرود}

_{درد را از قلب آدم مي زدود}

_{گيسواش  شط پر جوش  و خروش}

_{در ركابش قدسيان حلقه به گوش}

_{صورتش خرشيد بود و غرق نور}

_{جام چشم هايش پر از طرب و طهور}

_{لب كه نه سرچشمه آب حيات}

_{بين دستش كائنات و ممكنات}

_{خاك پايش  حسرت عرش  برين}

_{طره اي از گيسويش حبل المتين}

_{بر سرش دستار سبزي  بسته بود}

_{بر دلم مهرش عجيب بنشته بود}

_{در قدوم آن نگار مه جبين}

_{از جلال حضرت عشق آفرين}

_{دو ملك سر را به زير انداختند}

_{بال خود را فرش راهش ساختند}

_{غرق حيرت داشتند اين زمزمه}

_{آمده اينجا حسين فاطمه}

_{صاحب روز قيامت آمده}

_{گوئيا بهر شفاعت آمده}

_{گفت آزادش كنيد اين بنده را}

_{خانه آبادش كنيد اين بنده را}

_{اين كه اينجا اين چنين تنها شده}

_{كام او با تربت من واشده}

_{مادرش او را به عشقم زاده است}

_{گريه كرده بعد شيرش  داده است}

_{بارها بر من محبت كرده است}

_{سينه اش را وقف هيئت كرده است}

_{اين كه ميبينيد در شور است و شين}

_{ذكر لالائيش بوده يا حسين}

_{ديگران غرق خوشي و هلهله}

_{ديدم او را غرق شور و هروله}

_{با ادب در مجلس ما مي نشت}

_{او به عشق من سر خود را شكست}

_{سينه چاك آل  زهرا بوده است}

_{چايي ريز مجلس ما بوده است}

_{خويش را در سوز عشقم آب كرد}

_{عكس من را بر دل خود قاب كرد}

_{اسم من راز و نيازش بوده است}

_{خاك من مهر نمازش  بوده است}

_{پرچم من را به دوشش  مي كشيد}

_{پا برهنه در عزايم مي دويد}

_{اقتدا بر خواهرم زينب نمود}

_{گاه مي شد صورتش بهرم كبود}

_{بارها لعن اميه كرده است}

_{خويش را نذر رقيه كرده است}

_{تا كه دنيا بوده از من دم زده}

_{او غذاي روضه ام را هم زده}

_{حرمت من را به دنيا پاس داشت}

_{ارتباطي تنگ با عباس  داشت}

_{نذر عباسم به تن كرده كفن}

_{روز تاسوعا شده سقاي من}

_{گريه كرده چون براي اكبرم}

_{با خود او را نزد زهرا مي برم}

_{هرچه باشد او برايم بنده است}

_{او بسوزد صاحبش شرمنده است}

_{در قيامت عطر و بويش  مي دهم}

 

_{پيش مردم آبرويش   مي دهم}

 

کوچه

بي تو ، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم !

در نهانخانة جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد

يادم آيد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشة ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو بمن گفتي :
ازين عشق حذر كن !
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب ، آئينة عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، كه دلت با دگران است
تا فراموش كني ، چندي ازين شهر سفر كن !

با تو گفتنم :
               حذر از عشق ؟
                                    ندانم
سفر از پيش تو ؟
                       هرگز نتوانم
روز اول كه دل من به تمناي تو پَر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم
باز گفتم كه : تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !
اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب نالة تلخي زد و بگريخت !
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم ، نرميدم
رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم !
بي تو ، اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم